دریزکو

بَسکي مَسِش کِرديًم هَم نو وُ هم اُو بِهبُهو      ( به اندازه اي بهبهان من را مست و بيقرار کرده است)

شُو که خُوسيدَم مِبينَم تا صبي خُو بهبهو           ( که وقتي ميخوابم تا صبح فقط خواب بهبهان را ميبينم)

دِل جِلا مَره خيار سرد و ترنج و نارِکِي           (هندوانه و ترنج و انار بهبهان به دل شادي و نشاط ميبخشد)

خَش خُورِن مَلپينه و بُنگونِ تَهلُو بهبهو             (و خربزه و بادمجان آن بسيار خوشمزه و دلچسب است)

اَي که يَه ما بِهبهو وِيسادِه وُمبَه مثل توپ    (اگر براي يک ماه در بهبهان زندگي کني قوي و سرحال ميشوي)

ديمِ هر طبعي مِسازِه جونِ خوُت اُو بهبهو     ( چون آب و هواي بهبهان با هر طبعي سازگار است)

مُوسِم گرما پِسينا ميزه هر جا فِرِّ فِر             (در ايام تابستان هر کجا بوي خوب تربچه و

بو خِشِ تُربيزِه وُ اُوگوشتِ تَنگُو بهبهو            آبگوشت(دیزی!!!) به مشام ميرسد...)

هر کجا ميشَه يِکي يَي بِهترندي مَلّه هاش         (کوچه پس کوچه هاي بهبهان يکي از يکي زيباتر و بهترند)

سَدّه و شافرض تا وِر طِرفِ گَندُو بهبهو          ( چه از محله سده گرفته تا شاه فضل و گندو)

اَي ميتِت دِنيا ببينه باد خَش بي وِر وِشات        (اگر ميخواهي هواي خوب به سویت بیاید)

شو اوشي زير چراغِي پُل سَغلُو بهبهو           (شب برو و زير چراغ هاي پل ساخلو بهبهان بنشين.)

بابِتِ ماس و پنير و روغِه و صد چي دگه          (به خاطر ماست و پنير و روغن محلي بهبهان)

مردم هُمسادِه دِر ميشِن ا پرتو بهبهو               ( مردم شهر هاي اطراف بهبهان از اين نعمات استفاده ميکنند)

زهر اَي مُل شهر خوُم بو بَهزِ چي شهرِي دِگِن       (من زهر بهبهان را با چیز شهر دیگری عوض نمیکنم)

مرغ بِريونَم نِمي جِي نون و دوشُو بهبهو        (و حتي من مرغ بريان را با نان و شيره خرماي بهبهان عوض نميکنم)

اين دوبيت معرفي بازي هاي محلي بهبهان است و نام محلي آن را براي معني شعر به کار ميبرم:

کُربونِ اَسبَي چِرَنگ و دوک و بُقي بُوزياش      ( قربان اسبي چه رنگ و دوک و بقيه بازيهاي محلي بهبهان بروم)

کُر نِچي،تي تي و هم بيل بيلِ مَهزُو بهبهو          (تازه اين بازي ها نسبت به تي تي و بيل بيل مهزو اصلا به حساب نمي آيند)

فِنگِليس گايَي،اَ مِي بي،گَرگِرَي،گُل تَنگِکي    (از بازيهاي ديگر بهبهان فنگليس گايي!!ا مي بي!!گر گري،گل تنگکي!!!)

شالِ کوُ و مرد سَلّوري و جُو جُو بهبهو      ( شال کو،مرد سلوري و جو جو است!!!!!)

خَردِنيش هِه جونِ خُوت ظُهرِ زِمِسّو ديمِ نو       (ظهر زمستان خوردن سبزي و شيره خرماي بهبهان زير آفتاب زمستاني)

سُوزي و دوشُو ته سيني صاف اَفتُو بهبهو           (واقعا لذت بخش و دلچسب است.)

زير بار منت هيشکَس نميشن مَردُمِي     (مردم بهبهان به زير بار منت هيچ کسي نميروند)

خواه دولتمند و خواه حمالّ و تينتُو بهبهو         (چه ثروتمند يا حمال يا ...... باشند)

اَيکِه دِنيا دِر بِشَم يادم نميشو شهر خُوم       (اگر از اين دنيا بروم محال است شهرم را فراموش کنم)

هر کجا بم آخري هشتم گرو نُه بهبهو         (و به قول معروف هر کجا بروم آخر به همينجا وابسته هستم.)

تا که تعريفم که سي يَنکي غِريبِي وضع شهر   (تا اوضاع و احوال شهر را براي عده اي غريبه تعريف کردم)