خیلی از آدمایی که فکر می کردم فرشته اند تبدیل به ابلیس شدند. خیلی از اونایی که روح لطیفی داشتند بعد از گذشت مدتی کوتاه با چهره سرتاپا خون آلود و چشمهایی پر از خون و ... جلوی من ظاهر شدند و خیلی از خیلی ها ۱۸۰درجه عوض شدند.

من بودم که برای اونا دلم می سوخت و من بودم که خودمو فدای اونا می کردم ولی حیف که نشناخته بودمشون. و حالا هم که شناختم دیگه خیلی دیر شده.

خیلی حرفا هست که بزنم ولی دیگه حقیقتا حوصله گفتن و مرور کردن خاطرات بد این دو ترمو ندارم اصلا اینجوری بگم بهتره. کلا حوصله مرور کردن خاطرات این دو ترمو ندارم چه خوبش و چه بدش. چون خاطرات خوبش در نهایت به بدی منتهی میشه.

اما این سال از بعضی جهات هم خیلی خوب بود. شناختم نسبت به خیلی ها بیشتر و بیشتر شد. خودمو بهتر شناختم. تجربه بیشتری کسب کردم.و از این قبیل حرفا...

اما چیزایی که به خاطر دوست یا رفیق (نارفیق) از دست دادم:

۱-سلامتی

۲-نمره خیلی از درسام

۳-خیلی پول (جهنم. پول بره ولی جون آدم سالم باشه)

۴-نا رفیقایی که فکر میکردم رفیقن ودر نتیجه افسردگی روحی.

دیگه هرچی بود گذشت اما دل من هنوز پره. هنوز کینه خیلی از حرفا به دلم مونده.هنوز داغ خیلی کارا و حرفا روی دلم هست. هنوز هنوزه

نه این به این معنی نیست که میخوام انتقام بگیرم.(چرا دروغ میگی؟) نمیدونم شاید یه جورایی انتقام گرفتم. ولی اگه یه روزی در مقام انتقام بربیام خیلی سخت ازشون انتقام میگیرم.خیلی سخت...